بی تو معماری متروکه ی در طهرانم لاله زاری که پراز کافه ی دنج است منم

‌بی تو ! دلتنگ ترین آدم دنیا هستم

بی تو! ویرانه ای ام در دل آبادی ها

بی تو! در شهر خودم گنگ ترین خاطره ام

بی تو! در شهر خودم هیچ ترینم حالا!

‌بی تو! بی آب ترین رود میان دشتم

بی تو! دریاچه ی خشکم وسط دشت کویر

هر کجا بوده ای از دور تو را می بوسم

دست خشکیده ی من را کمی از دور بگیر!

‌بی تو معماری متروکه ی در طهرانم

لاله زاری که پراز کافه ی دنج است منم

کافه ی نادری ِ بسته و مهجورم که

با همه،خاطره ها خسته ی از خویشتنم

‌من درختان خیابان ولی ِ عصرم

یا سکوتی که نشسته به دل آزادی

نسبم می رسد از عشق به دلتنگی ها

نسبم از همه چیز است به غیر از شادی

‌عصر دلگیر خیابان بدون عابر

آسمان شرشر و دلتنگی و باران، بی تو!

جاده هایی به درازای همه فاصله ها

سردی فاصله ها مثل زمستان، بی تو!

‌کلبه ای دور و تکیده ته ده کوره ی دور

بی تو! دنیای من این گونه پر از تنهایی ست

بی تو! یک قطعه زمینم وسط اقیانوس

همه خاطره ام از نگهت دریایی ست

‌دوستت دارم و دلتنگی من می بارد

از نگاهم که پر از قِـصٌه ی باران غم است

لحظه هایم همه از یاد تو پر می گردد

گرچه پر رنگ ترین یاد تو هر لحظه کم است

‌بی تو! دلتنگ ترین آدم دنیا هستم

بی تو! ویرانه ای ام در دل آبادی ها

بی تو! در شهر خودم گنگ ترین خاطره ام

بی تو! در شهر خودم هیچ ترینم حالا

#امیر_نقدی_لنگرودی

B L O G F A . C O M